Yeni bir hikaye ve başlıkla karşınızdayım, hazır mıyız?

Geçtiğimiz ağustos ayında yeni bir eğitim aldım. Şubat ayında ise eğitmeni oldum. Enteresan bir tanışma hikayemiz oldu 🙂

Ancak, önce ÖNCESİ…

Birçok konuda iyicil anlamda ‘tutucuyum’

Çok fazla dağılmamak adına çok farklı tekniğe ve alana yönelmemek bunlardan biri, kendi eğitmeni olduğum teknikte sözleşmemi zorlayacak, etik bulmadığım çalışma atölyeleri düzenlememek de bunlardan biri… Hal böyle olunca, hepimizin evlerimize kapandığımız bu pandemide, sayısız teknik ve atölye paylaşımı görürken, ben çizgimde, eğitim ve danışmanlık hizmetlerinde kaldım.

-Bir ara uzun uzun yazarım, ancak zaten “kahramanım, dünyayı kurtarmalıyım” gibi korkunç bir düşüncem yok :)-

Ancak bu süreçle ilgili enteresan bir duruma çekildim. İlki yaratımdı. Eğitimlerde de söylerim, yaratım benim Theta Healing’te çok kullandığım ve çok başarılı olduğum bir konu. Zaten çok daha öncesinde, Tanrılar Okulu “Düş var olan her şeydir.” diyerek beni buna hazırlamıştı. Astroloji de eğitimini aldığım bir konu olduğundan, önemli gezegen kombinasyonlarında Instagram üzerinden “Şu saatler yaratım için çok güzel etkiler var.” demeye ve ipucu vermeye başladım. Yüzlerce insan o saatte birlikte yaratım yapıyor ve sonrasında bana olanları, hissettiklerini yazıyordu. İnanılmazdı, bundan gerçekten çok keyif aldım.

Bunun üzerine, yine yapmamda sakınca olmayan birkaç çalışmayı paylaştığımda insanların dönüşlerine inanamadım. Paylaştığım anne rahmi şifası 5 dakikada kotasına ulaşıyor ve bine yakın yorum alıyordu. Bir sürü teşekkür mesajı alıyordum ve insanlar hayatlarına inanılmaz bir şekilde dokunduğumu yazıyordu. Hatta unutamadığım bir yorum “Annemle ilişkim inanılmaz şekilde iyileşti. Acaba bunun baba için olanı da var mı? Yapar mısınız?” :))) “Babanızın bir rahmi olsaydı, seve seve” diyerek saygılarımı ve gülücüklerimi iletmiştim 🙂

Öte yandan, yazılarımdan sonra “Sizi okumak şifa”, Spotify kayıtlarımdan sonra da “Sesiniz şifa” yorumları geliyordu. Yani bir şekilde kendimi bağ kurmaya açtığımda, ben de karşımdaki de dönüşüyorduk ve bu benim için çok kolaydı, yani yapabilirdim. 

Tam bu dönemde, içimde o istek oluştu. Benim için çok alışılmış, kolay olabilecek bir bilgi, bir çalışma, bir başkası için hayat değiştirici olabiliyordu. Bundan etkilendim. İnsanların keşke bu tür çalışmalara ulaşmasının daha kolay bir yolu olabilse hissi oluştu. Nasıl olur da, acaba bir tür arınmayı içeren çalışma grupları oluşturabilirdim, seçenler orada olabilirdi ve bu bir bakıma kimseyi kimseye kahraman/üstün kılmayacak bir düzende, ulaşılabilir bir alma-verme dengesinde olabilirdi?

Theta Healing’i çok çok seviyorum, çünkü müthiş bir zeka çalışıyor çalışmalarımızda.

“Bundan ne öğrendin? Ne anladın? Sana nasıl hizmet etti? Şimdi bitirebilir misin?”

Bunlar çok zeki ve inanılmaz etkili sorular!

İnsanların o idrak, “aha” anları, benim için hayatımın en değerli anları çoğu zaman!

Bu dileğimi, Theta Healing’in kazma tekniğinde yapabilmeyi çok isterdim. Ancak bu her anlamda imkansız.

Bir grubun önünde bir kişiye bu çalışmayı uyguladığınızda, kişinin çok mahrem bir alanını herkese açmış olursunuz. Ve o kişiler orada zaten enerjetik anlamda bir eş frekanstan ötürü olacaklarından, siz bir kişinin acısını dönüştürürken diğerleri tetiklenecek, çalışmayı bloke edecek ya da daha kötüsü kendi yaraları ile başbaşa kalacaklardır.

Yaradan’dan yeni bir fikir istedim, insanlar alma verme dengesi içinde o çalışmada yer alabilsinler, benimle bir grup çalışmasında bulunabilsinler ve bu etik kurallarımın da dışında olmasın…

Bana has çok fazla fikrim vardı ancak henüz tohum halindeydiler. Ama benim üstüne çok fazla düşünmeme gerek yoktu. Niyetim belliydi, gerisini O hallederdi.

Bu niyetin üstüne, öğrencilerimden mesaj almaya başladım. Bir teknikten bahsediyorlar ve eğitimini almayı düşündüklerini söylüyorlardı. Acaba benim fikrim neydi?

Koca bir boşluk. O kadar çok teknik ismi duyuyordum ki, artık “teknik” kelimesi beni irite eder hale gelmişti. Kalbinize, içinize sorun diyerek yanıtlıyordum.

Sonra bir başkası yine aynı tekniği soruyordu…

Hala benim için bir şey ifade etmiyordu.

Bir arkadaşım, bana bir grup çalışması canlı yayını gönderdi. Zaten yatakta uzanıyordum ve canlı yayını izlemeye başladım.

İzlediğim grup çalışması bana ilk 20 dakikasında biraz fazla tuhaf ve komik geldi.

Bir sürü kağıt vardı, uygulayıcı anlamadığım bir şey yapıp o kağıtlardan cümleler okuyor, izleyenler de üçüncü göz noktasına 3 kez tıklıyorlardı. Bir irkildim haliyle. Ancak, içimden bir ses devam et ve sen de yap dedi. Yargılamayı bırakıp tamamen teslim oldum duyduklarıma. Gerçekten de o dönem kolektife dair hissettiğim ne varsa çalışmada cümleler halinde geliyordu. Adeta içimi okuyordu. Etkilendim. Ve bir bireysel çalışma alıp anlamaya karar verdim.

Temmuz ayında o çalışmadan çıktıktan sonra, memnun kaldığım her şeyi hemen anlatma huyumdan, elbette bütün en yakın arkadaşlarıma hemen konuyu hayretle anlatmıştım :))) -Oysa, kimseye bahsetmemek uygunmuş, neyse :)))-

Birkaç gün sonrasında İstanbul’a geçtim ve 1.5 ay birlikte yaşayacağımız Elif’le buluştum. 

Elif’e heyecanla yaşadığım çalışmayı anlatıyordum ki, Elif “Ben eğitimi aldım aslında ama hiç uygulayacak zamanım olmamıştı!” demez mi?

Ertesi gün Elif’in evinden çıkıp otele geçecektik, unutma da notlarını yanına al, bana yaparsın sen de istersen arada sırada, dedim.

-Arada sırada? Elif, 1.5 ay sonunda neredeyse konunun master’ı olacak kadar pratiğe sahipti :)))-

Ertesi sabah, erkenden evden çıkacak ve otele geçecekken çok keskin bir ağrıyla uyandım. Elif’ten bir enerji çalışması isteyecekken, ağzımdan “Elif dosya açar mısın?” cümlesi döküldü. Henüz biz kahvaltı etmemişken, Elif dosyaları çıkardı ve çalışmaya başladı.

Bu sisteme göre, her konunun bir Kaynak dosyası var. Yani o Kaynak nedeni ile konu hayatında, ona rezonesin. Ve Kaynak dosyasının içinde 36 ayrı başlık var. Sadece tek bir başlık senin kaynağın olabilir. 36’da 1. Ve bu başlıklardan çok az bir kısmı doğrudan seninle ilgili. Yani sistem en başında “Yaşadığın sıkıntı her ne ise, büyük ihtimalle onun kaynağı sen değilsin, bu sebeple de çözüm de sende değil. Arındır ve benim sorunum diye düşünmeyi bırak.” diyor.

Aldığım ilk danışmanlıkta konunun kaynağında bir atam çıkmıştı. Zaten çok fazla aile dizimi yaptırdığım ve aile dizimi hakkında okuduğum için konu benim için çok anlaşılırdı.

Bahsettiğim ağrıya açtığımız dosyada ise çıkan kaynak beni şok etti.

• Gelecek yaşam çıktı Yeliz.
• Gelecek yaşam???

O anda bir ağrı yaşıyordum ve bu henüz olmamış bir olaydan kaynaklıydı yani.

Bir yanım irkiliyordu, bir yanımsa bunca zamandır bunun hakkında okuyorsun, geçmişin, geleceğin, şimdinin tek bir anda olduğunu ve etkileşim içinde olduğunu… Şimdi neden şaşırıyorsun, diyordu.

Konunun detayına indik. Uzak Doğu’da bir ülkede geçiyordu, gelecek yıllarda…

Ve sonra olguya gittik yani ne olduğuna… O an neredeyse küçük dilimi yutacaktım!

Çünkü, zaman, mekan ve olay benim daha önce bir öngörü olarak aldığımın şeyin aynısıydı:

Mayıs ayında, bir sabah aynı keskin ağrı ile uyanmıştım. Benim için oldukça erken sayılabilecek bir saatti ve hala çok uykum vardı. Ancak adeta sağ kasığım küçük bıçak darbeleri gibi sancıyordu.

Meditasyon yapmayı denedim, ağrı ve uyku aynı derecede acil ihtiyaçtı ve zihnimi odaklayamadım.

Dilimden bir dua döküldü:

“Yaradan, şimdi uyuyayım ve sen bana rüyamda bu ağrının nedenini göster. Eğer ben anlamazsam, uykuya geçemezsem, bir arkadaşımı bana rehber kıl.”

20 dakika kadar bir zaman geçti, uyuyamadım ama tam anlamıyla da uyanık değildim. Telefonum çaldı, birkaç mesaj düştü. Zihinsel olarak bana bir pazar sabahı o saatte mesaj atacak birkaç isim olabileceğini biliyordum, kardeşim bunlardan biriydi, istediği saat dın- dın- dın bir sürü mesaj atabilirdi. Ancak iç sesim, Pelin’in bana rüyasını yazdığını söyledi.

Elime aldığımda hiç şaşırmadım. Pelin’in rüyaları muazzam berraklıkta ve netlikte olur. Her ne kadar rüya görene ait dense de, çoğu zaman neyin içinde olduğumu o bana rüyasını anlatırken anlarım. Hayatıma dair birçok şeyi, ben kimseye söylememişken onun rüyasında görmüşlüğü vardır. 🙂

Beni az önce rüyasında gördüğünü, ünlü bir konuşmacı olduğumu, Uzak Doğu’da bir ülkeye uçtuğumu ve konuşma yapacağım salona girdiğimde ise uçaktan beri beni takip eden bir düşmanım olduğunu ve beni sağ kasığımdan bıçakladığını yazıyordu…

İşin aslı, herhalde geçmiş yaşam anısı diye düşünmüştüm duyduğumda.

Ancak, şimdi Elif bambaşka bir sistemde bunun gelecek yıllara ait olduğunu söylüyordu.

Aklıma Uranyen hocamın dedikleri geldi. Bana “Çok sıkı çalış, yabancı dilini geliştir ve yüzlerce insanın karşısında konuşurken rahat olmak için şimdiden antrenmanlara başla. Misyonun var. Dünyanın birçok ülkesine davet edilen bir konuşmacı olacaksın ilerleyen yaşlarda!” demişti.

O an bu duyduklarımdan, sağ kasığımdan yaralanma ihtimalimden daha çok korkmuştum. O kadar ki, bunu birkaç yakın arkadaşımla paylaştıktan sonra derhal ‘aslakonuşulmamışgibiyaptıklarım’ klasörüne itttim.

O gün Elif’le yaptığımız o çalışma, bana bambaşka bir boyut açtı. Sonraki günler de devam ettik. Her defasında hayretle.

Sonra ben eğitimini alıp Eskişehir’e döndüğümde her sabah mesajlaşma seansımız başladı:

“Eliif, bu konunun altından bu çıktııı!”

“Yeliiz, bende de bu konunun altından bu çıktıı!”

Sizi temin ederim, inanılmaz bir eğlencemiz olmuştu!!!

Hiç boş durmadım, nasılsın diye soran bütün yakın arkadaşlarıma, “Hemen eğitimini alın bu sistemin!” dedim. 🙂 Sonra onlarla da her gün yazışmaya başladık.

“İşlem süresi bitince sana çok acayip bir şey anlatacağım, çok acayip, çok çok acayip, çıkana inanamayacaksın!”

Gerçekten az eğlenmedik! Hiçbirimiz sonuç kısmında değildik. İşte bu anahtar! Kendi küçük dünyamızın temellerini keşfetmenin bir başka yolunu bulmuştuk.

Dönüp bakıyorum, 8 ay olmuş. 1000’e yakın çalışma yaptığımı gururla söyleyebilirim. O kadar ki, şubat ayında eğitmen olma hakkı kazandığımda, dosyadaki yüzlerce maddeyi ezbere biliyordum ve arkadaşlarımı şoke ediyordum madde sorulduğunda açıklamasını söyleyerek. 🙂

Bu özgüvenle hemen birkaç video çekmek istedim, sistemin kurucusu Jean de bize yeni dosyaları verdi. O an bir sendeledim! Benim elimdeki öğrenci dosyası, var olan dosyanın çeyreğiymiş sadece. O kadar ki, ilk kez eğitmen dosyası ile kendime bir açılım yaptığımda, normalde 20 dakika süren çalışma, 2 saatten uzun sürdü ve ben az daha başında fenalık geçirecektim :))) -O gün hiç eğlenceli değildi! Hatta Elif’e, “Bunun eğitmen versiyonu çekilmez, ondan günde sadece 1 çalışma yapın diyorlarmış!” dedim :)))-

Ama neyse ki, insan çok hızlı öğreniyor ve gelişiyor. Şimdi eğitmen dosyamsız asla 🙂

Şimdi bu sistem, mevcut Yol’umun bir noktasına eklendi.

Benim için anlamı: ‘deneysel’ kelimesi ve “aaa” şaşkınlığı idi çoğu zaman.

Şimdi eğitimlerini vermeye başlayacağım. Ve aynı zamanda, ortak arınmalar için gruplar oluşturacağım. Yani sanırım, niyetime ulaştım.

İşte biz böyle tanıştık Jean Adrienne’ın Arınma Sistemi ile.

Dilerim keyifli bir hikaye okumuşsunuzdur.

Bir de sistemi açıklayan bir yazı paylaşacağım.

Sevgilerimle,

Yeliz