“Şifa arayışı çoğu zaman derdine deva arayanları yola düşürür. Bu yol bir ibadet seferine, bir tür hacca da dönüşebilir.”

Bu paragraf hayatımdaki bir kesite götürdü beni ve o yerden sonra hayatımın nasıl hızlıca şekil değiştirdiğini daha iyi anlamamı, evrenin bana nasıl bir yardım eli uzattığını görmemi sağladı.

Gerçekten ruhumun ızdırap çektiği, acıdan ölürcesine çıkış yolu aradığım, çok çaresiz hissettiğim ve derdimi kimseye açamadığım, herşeyin inanılmaz ters gittiği bir dönemdi. Ve bir sabah babam yıllardan beri arzuladığı araba ile yavaş yavaş seyahat ederek Türkiye’yi (en azından bir bölümünü) gezme hayalini gerçekleştirme kararı almıştı. Yola çıktık. Normal bir gezi planlanmıştık fakat bir köy yolunda gördüğümüz bir türbe tabelası ile yolculuğumuz apayrı bir boyut kazandı. Türbeye giderken biraz önyargılıydık fakat oraya vardığımızda bambaşka bir hava ile karşılaştık. Kimsecikler yoktu ama yalnız değildik ve sanki evren, yaradan orada, o anda ne söylerseniz duyacak gibiydi. İnanılmaz bir huzur vardı. Böylece bizim gezimiz resmen bir ibadet seferine dönüştü. İnternetten güzergahımızda veya yakınında ne kadar köy camii, türbe, dergah varsa bakıp bir liste yaptık. İçimizde kaybolan, incinen, kendi sesimizi duymayı engelleyen, kalbimizi kasvetle dolduran ne varsa aktı gitti. Öyle güzel camiler gördük ki minicik ama mertebesi yüksek, içinde huşu olan, arındığınızı hissettiğiniz. Herhangi bir dinden bağımsız herkese açık ama evrenle ve yaradanla birleşik. Bu yolculuk o camiler, türbeler, bulunduklarını yerler hepsi bana içimdeki yakarışa cevap oldu. Bu benim hayatımdaki mucizelerden biriydi. İçimdeki şifa arayışı gerçek anlamda o satırların gerçekliğine dönüştü. Hiç bir şeyin sebebsiz olmayışı öyle sarsıcı ki. Benim ihtiyacımın babamın hayali ile tam zamanında yankı bulması muazzam bir plan.

Minnetle.

Dünyanın Uyanışı
Şengül Boydaş