Ateşin Son Şarkısı

Anka kuşu yanarak doğar.
Kum tanesi ateşte cam olur.
Cam ateşte forma dönüşür.
Çamur, havayla sertleşir ama ateşle pişer.
Ateş, seni yakan, dönüşümün şükranıdır formun bilgisine sahip olana.
Ateş, şükranıdır ışığın karanlığına.

Uzun uzun izledim içte ve dışta o orman yangınını. Yanarken, en sevdiğim coğrafya da yandı. Umudu, maviyi, kökü veren. Uzun cümlelerim oldu buza ve ateşe ve hiç bitmeyen ormanlara. Çoğu içimde. Çoğu dışımda. İçim dışım bir ve eşit ateşin karşısında.
Üfledim durdum. Düğümlere değil, ateşe üfleyen kadın olmak adına, içimde ve çevremde yanan ormanlara.

İçindeyken bitmeyecek gibi.

Dışına çıktığında, dışına çıkma günü geldiğinde -ki içindeyken inanmazsın ama dışındakiler o günü bilir-… “Bitmeyecek bir şey olsaydı ya. Mümkün olsaydı hani.” dersin. İnan ki. Bak söz veriyorum, ama kısık sesle.

Ateşi alt edemezsin. Ateşte sadece yanılır. Ama ateş bitince bir gülüş olur yüzünde. Sağ kalan yerlerinden öper. Yeniden yeniden doğduklarından. Bilsen çok güzel oralar.

Dışına çıkan, o kitaptaki gibi dünyayı mağlup etmenin bilgisine sahip olduğunu düşünür bir anlığına. Bir anlığına. Dudak sağa doğru azıcık yukarı kayar. Büyük cümleler eder, hatta o cümleleri yazarken dudak yine sağa kayar. Bir anlığına. Yine de.
Bir şeyi bilir belki. Dünyayı mağlup etmiştir etmesine. Ama bir şey vardır, bilgisinin önünde eğildiği. O bir şey, onu yeniden yeniden yakacak olandır. Tek yaşamda ve yaşamlar boyunca.
Doğuracak olan.

Sen yine de…
Bana bu dünyayı mağlup etmenin bilgisiyle gel.

Geçmez denilen bir hastalığı
Bitmez denilen bir savaşı -Afrika dahil sadece senin içinde olan-
Bir herşeyibilendevrini
Bir amabuispatlanamazı
Bir hiçbirşeyeartıkinanmayanı
Bir kayboldumbeni
Bir keşkeyi
Bir sadecebenhaklıyımı
Bir çünküonlaryüzündenhepi
Bir yalnızlığı alt edebilmenin
Sesini duymayacak olanlara dahi iletebilme cesaretinin
En ortada en gizli bilgiyi saklayabilenlerin
Gözlerini kapatıp tüm dünyada kendini gezdirebilenlerin
Bitmesi gereken zor bir ilişkiyi bitirebilenlerin
Sürmesi gereken bir ilişkiyi emekle sürdürebilmenin sersemliğiyle
İçten bir gülüş için dünyayı yakabilecek olanların
ve korunmaya muhtaç bir can için feda edemeyecek hiçbir şeyi olmayanların deliliğiyle
Hiçbir şey bilmeyenlerin dehasıyla
Yeri geldiğinde kırılmanın
ama her zaman altın tozuyla bulanmanın cesaretiyle
Yeri geldiğinde esneyebilmenin bilgisiyle gel
Nefes alamazken nefes olduklarının şükranıyla
Gözyaşının tuzunun tadı denizin tuzuna karışmış ve çok güzelken de.
Bana cümlelerinle gel, sadece sana ait olan
Tüm o büyük düşünür ve yazarları serbest bırakarak gel
küçülerek…
öldü onlar ve hepsi bu dünya için bak sıradalar…
Mevlana gibi Şems için hepsini yakarak
ve sonra aslında onun o olduğunun bilgisiyle, yani gelirken de
Gelen bizden başka bir şey olmasın
bilerek gel.
Gelen ruh, bedende bana yer aç diyen yanı.
Gelen bütünün bir yanı.
Belki bu yüzden
İşitilmeyecek olanla gel.
söze ihtiyaç duymayanı ve bu dünyadan olmayanı.

Anka kuşu yanarak doğar.
Kum tanesi ateşte cam olur.
Cam ateşte forma dönüşür.
Çamur, havayla kurur ama ateşle pişer.
Ateş, seni yakan, dönüşümün şükranıdır formun bilgisine sahip olana.
Ateş, şükranıdır ışığın karanlığına.

ve buzun suyu (…) karışabilirsin çorak topraklara. ateşin sönecek olanı bitti.
Yazdığım en güzel yazı dedim, diyeceğim demiştim.
Ve çok sürmez de… (…)
Suyun hikayesi, günü geldiğinde sırada olana…
Şükranla…

“Ateşin Son Şarkısı” için 4 yorum

  1. Yuregine saglık yelizcim, nefesimi tutarak okudum. Her bir kelimesi buyuleyiciydi. Yazarak ulastigin tum kalplere sifa olsun 💞

  2. Bugün Simurg du dikkatimi çeken ve hikayesini araştırıyordum ki Anka kuşu ile başlangıç yapan bu yazı, sadece tesadüf mü.
    Yüreğinize sağlık.

Bir Cevap Yazın